Λόγια...Άνεμοι της Ψυχής

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙΑ

Αναστασία Πελεκάνου

Άτιτλο

 

Βρέθηκα σε ένα εργοστάσιο, πολύ μεγάλος χώρος, χωρίς παράθυρα στον 7ο όροφο.
Η θέα έξω μαγευτική, ήταν ώρα που έδυε ο ήλιος.
Μέσα πολλοί άνθρωποι κακοντυμένοι με διαφορετικά φαντεζί χρώματα.
Ο χώρος γκρι τσιμέντο κι αυτοί να δίνουν χρώμα σκορπώντας χαμόγελα ανέραστα.
Κάποια γιορτή είχαν.
Κάτι γιόρταζαν
Δεν καταλάβαινα πολλά,
πάντως ακούγονταν πολλά 
“μπράβο” και “συγχαρητήρια”
αγκαλιές και ξανά από τα ίδια.
Σκέφτηκα για λίγο,
πάρε το κομμάτι σου και δίνε του από ‘δω.
Μόλις σέρβιραν τα γλυκά, τα σκυλιά γαύγιζαν,
αλλά ούτε αυτά φαίνονταν να τούς νοιάζουν πολύ.
Έκο τα “μπράβο”
βροχή κόκκινου σπέρματος.
Αντίλαλοι απανωτοί.
Θυμάμαι πώς έτρεξα τη στιγμή ανακοινώσεων.
Κάπου στον 5ο με 4ο όροφο πέταξα το κομμάτι κέικ, έχοντας κλείσει τα αυτιά μου.
Φώναζα.. ν’ ακούω τη φωνή μου.
Κουράστηκα τόσο πού μαρτυρώ πως κοντοστάθηκα θυμωμένη.
Το ένστικτο μου να λέει,
“κάνε την από ‘δω, το νου σου”.
Ήταν η στιγμή που είχαν τελειώσει και κατέβαιναν προς την έξοδο γυμνοί ενθουσιασμένοι, προσπερνώντας με.
Δεν υπήρχα.
Σκιά.
Γι’ αυτούς τα “μπράβο” ήταν
όλα τα αγέννητα παιδιά του μέλλοντος.
Χώμα και σοβάδες έπεφταν, κι οι γυναίκες κραύγαζαν..
Αμήν



Αναστασία Πελεκάνου
 
 
 
 

 

Επόμενο Άρθρο

Προηγούμενο Άρθρο

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος

© 2021 Λόγια…Άνεμοι της Ψυχής

Θέμα από Anders Norén

Αρέσει σε %d bloggers: