Λόγια...Άνεμοι της Ψυχής

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙΑ

Αντίτυπα _ Αναστασία Πελεκάνου

Αντίτυπα


Οι κάμερες σφυροκοπούν

τα γόνατα μου.

Πως να σε κρατήσω επάνω μου;

Ένα μάτι από πάνω μου, με εκθέτει

στον άπληστο παλιομοδίτικο ψίθυρο.

Η ανηφόρα που διαβαίνω,

είναι κρυφή.

Δεν μπορείς να τη δεις,

μήτε να νιώσεις τον ιδρώτα

που τρέχει στο πρόσωπο μου.

Μάτια παντού, παρακολουθούν

κάθε κίνηση μου.

Μα δε βλέπουν.

Απλά υπάρχουν παντού.

Δε βλέπουν.

Όχι δε βλέπουν μήτε μ’ αγγίζουν.

Η ψυχή δε φανερώνεται

σε όγκους σκουπιδιών.

Οι κάμερες σφυροκοπούν

τα πλευρά μου.

Κι αυτές οι μαριονέτες,

με κοιτούν με μάτια δακρυσμένα,

σα να ζητούν να διώξω,

σχοινιά και αλυσίδες από πάνω τους.

Καμιά παράγραφος,

καμιά τελεία δε θα μας

προετοιμάσει απ’ τον ταύρο.

Το γρασίδι πράσινο παχύ,

θα μεγαλώνει.

Κι όλο θα με κρύβει.

Άσε τον ταύρο να παραμονεύει.

Κι αν με βρεί,

μη τον διώξεις.

Κρύβω ένα λύκο μέσα μου,

κάτω απ’ τη γέγυρα του στήθους.

Αντίσταση παρκαρισμένη

σε μαρτυρικά σκαλοπάτια.

Επιφάνεια.

Ανέραστη επιφάνεια

μπροστά στις κάμερες,

στα μάτια και στα ξυπόλυτα πόδια,

που ποτέ δε με φτάνουν.

Άδικα τρέχετε.

Η τελεία γίνεται μπότα

που σπρώχνει

τους όγκους σκουπιδιών,

όταν τα μάτια κλείνουν

κι οι κάμερες καίγονται,

απ’ την πνοή μου.

Κρατήστε

μια στείρα ελπίδα,

για αντίτυπο.


Αναστασία Πελεκάνου


 

 

Επόμενο Άρθρο

Προηγούμενο Άρθρο

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος

© 2020 Λόγια…Άνεμοι της Ψυχής

Θέμα από Anders Norén

Αρέσει σε %d bloggers: