Λόγια...Άνεμοι της Ψυχής

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙΑ

Δε βλέπεις – Ντίνος Ι. Γλαρός

Δε βλέπεις

Δε βλέπεις
τα λουλούδια που χρωματίζουν τη μέρα σου
κι αφήνεις τα αγκάθια να τρυπούν την ψυχή σου
δε βλέπεις
το γαλάζιο ορίζοντα που απλώνεται γύρω σου
και τυφλός στο σκοτάδι βαδίζεις
δε βλέπεις
της ύπαρξής σου το νόημα
της αλήθειας τα αιμάτινα χείλη
της Φύσης το ανεπαίσθητο άγγισμα
το κάλεσμα της θνητής σου υπόστασης
τον ατέλειωτο, σύντομο δρόμο
τις κοιλάδες τις άγονες
τα βουνά από μίσος εντός σου.
Δε βλέπεις
παρωπίδες θαμπώνουν την όραση
ανεξίτηλα δάκρυα καίνε
της αγάπης τα ρόδινα μάγουλα
δε βλέπεις
τον παράδεισο μέσα σου
και στην πύρινη κόλαση αφήνεσαι
στου χειμώνα τις πέτρινες νύχτες
να χαθείς στο κενό
πριν ανθίσεις.

Ντίνος Ι. Γλαρός  

 

 

Επόμενο Άρθρο

Προηγούμενο Άρθρο

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος

© 2020 Λόγια…Άνεμοι της Ψυχής

Θέμα από Anders Norén

Αρέσει σε %d bloggers: