Λόγια...Άνεμοι της Ψυχής

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙΑ

Η κοιλάδα του θανάτου – Νίκος Βαραλης

 



Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ


Το πρωί τα όνειρα των εφήβων
κατεβαίνουν στην κοιλάδα του θανάτου.
Εκεί παλιοί χωροφύλακες κόβουν με επιμέλεια
το σώμα της μέρας σε ώρες, δουλειά και διασκέδαση.
Εκεί ο δρόμος προς τη δόξα περνάει πάντα
από το κρεβάτι του τεράστιου πόνου
και βαφτίζεται από όλους ως κανονικότητα.
Μια μέρα αυτά τα όνειρα θα ζητήσουν εκδίκηση
θα κρυφτούμε τότε στο παλιό κτήριο του ανεμόμυλου
ζητώντας συγχώρηση από τον ήλιο που προσβάλαμε
από το λάδι που πετάξαμε
κι από το ψωμί που πατήσαμε
Τα παιδιά τότε θα μάθουν
πως η ενδέκατη ώρα έχει χτυπήσει
Στη μεγάλη αυλή όλων των ερειπίων
θα ξαναβγούμε έχοντας πια στάχτη στα μαλλιά
και δάκρυα από το κακό που προκαλέσαμε
Τότε λέει θα αρχίσει να ανθίζει
η βασίλισσα τριανταφυλλιά
αυτή που στο κέντρο του κήπου
συνεχίζει να τρέφει την ελπίδα.
Με τα δάκρυα μας θα ποτιστεί
η γη που ξεράθηκε
Θα ανθίσουνε όλα κάποτε,
σ’ αυτόν τον κήπο
που ήταν λέει μια φορά η άνυδρη
η κοιλάδα του θανάτου.


ΝΙΚΟΣ ΒΑΡΑΛΗΣ


Επόμενο Άρθρο

Προηγούμενο Άρθρο

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος

© 2021 Λόγια…Άνεμοι της Ψυχής

Θέμα από Anders Norén

Αρέσει σε %d bloggers: