Λόγια...Άνεμοι της Ψυχής

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙΑ

Η μοναξιά του Ιησού – Νίκος Βάραλης

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

 

Την επαύριον ο Ιησούς ήταν θλιμμένος. Κοίταξε την γη πέρα ως πέρα κι αντίκρισε πολέμους και μάχες και φόνους και κραυγές. Οι άνθρωποι δεν μιλούσαν πια κραύγαζαν ο ένας στον άλλον. Μια ομίχλη από καθαρό τίποτα έμπαινε ανάμεσα στη φωνή και τα πνευμόνια τους. Ο Ιησούς περπάτησε μέσα στα χαλάσματα περνώντας πάνω από πτώματα παιδιών και από ανθρώπους που γόγγυζαν για μια ματιά χλωρού μέσα στο θέρος. Πήγε μέσα σπίτια των ανθρώπων και είδε την μοναξιά να κλαίει δίπλα από τις πολυθρόνες τους. Του χαμογέλασε η μοναξιά και του είπε «και γω μόνη είμαι». Πήγε στις εκκλησίες που έγιναν στο όνομα του και είδε τους ανθρώπους να έχουν τα βλέμματα χαμένα στο βάσανο της μέρας. Είδε αυτούς που λέγαν ότι είναι φίλοι του ο ένας να τρώει τον άλλον γιατί ο καθένας πίστευε ότι είναι πιο πιστός από τον άλλον. Και ο Ιησούς αισθάνθηκε μόνος. Κάθεται μόνος ακουμπώντας με τρυφερότητα την ερημιά αυτή του κόσμου.

 

Νίκος Βάραλης

 

 

Επόμενο Άρθρο

Προηγούμενο Άρθρο

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος

© 2020 Λόγια…Άνεμοι της Ψυχής

Θέμα από Anders Norén

Αρέσει σε %d bloggers: