Λόγια...Άνεμοι της Ψυχής

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙΑ

Μόνο για λίγο – Στέλιος Δόδης

         Μόνο για λίγο


Καταλαμβάνει η νύχτα την πόλη

απορροφώντας το φως

Ρίχνοντας του χειμώνα την πάχνη

κρατάει τους σφυγμούς ασθενείς

 

Κάποιοι τώρα θα σχολάσουν

Κάποιοι τις βάρδιες θα αλλάξουν

Κάποιοι στο τιμόνι νυκτερεύουν

Κάποιοι τώρα θα κοιμούνται

Κάποιοι για το αύριο ικετεύουν

 

Τα νυχτοπούλια για κυνήγι

θα ετοιμαστούν

Υπό του ασημένιου φεγγαριού

την θολή λάμψη

 

Απ’ άκρον εις άκρον

Τρομαγμένη η γη αγωνιά

Πως αύριο ο κόσμος θα’ ναι;

Πως αλλάζουν όλα γρήγορα;

Ποιου είδους ειρήνη της έχει επιβληθεί;

 

Κάμποσα χιλιόμετρα μακριά, μετράς

Εγώ εδώ κι’ εσύ εκεί

Μα απόψε ο έναστρος ουρανός

το άδειο δωμάτιο με φως γεμίζει

Μοναχά ζωή και αναμνήσεις μαγνητίζει

 

Σύντομα κοντά θα’ ρθούμε

σε όσους έχουμε λείψει

Σαν προμνησία μόνιμη

που άλλη επαλήθευση δεν θα γνωρίσει

 

Η πόλη αιχμάλωτη στη νύχτα

και το σκοτάδι ότι πιο φυσικό

ο κόσμος έχει ζήσει

 

Μα κάποιοι ακόμα το φοβούνται

Σαν τα φαντάσματα όταν

τρέχουν να κρυφτούν

μόλις ο άνθρωπος ξυπνήσει

 

Στο κέντρο του κόσμου

εγώ , εσύ κι’ αυτοί

Στη νύχτα που μας λέει

πώς ποτέ δεν έχουμε υπάρξει

πάρα μόνον

Ποτέ – για λίγο και ξανά ποτέ

 

Σε αυτό το λίγο γνώρισα εσένα

Μόνο για λίγο..

Για τόσο λίγο και ξανά ποτέ…


Στέλιος Δόδης

 

Επόμενο Άρθρο

Προηγούμενο Άρθρο

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος

© 2022 Λόγια…Άνεμοι της Ψυχής

Θέμα από Anders Norén

Αρέσει σε %d bloggers: