Λόγια...Άνεμοι της Ψυχής

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙΑ

Οι ικεσίες του φόβου – Χρύσα Θυμιοπούλου



Οι ικεσίες του φόβου

 

Λευκό άψυχο σώμα,
θρηνεί η ψυχή μου…
Λευκό άψυχο σώμα,
μαύρο πέπλο έβαλε για φορεσιά,
η άμοιρη καρδιά μου.
Σαν πας στην θάλασσα,
στράτα πίσω να διαβείς μην έχεις.
Μείνε εκεί Χάρε εκεί την βρήκες,
μείνε εκεί τον άνεμο αν μπορείς να κλέψεις.
Μου έκλεψες τα σωθικά
μια κόρη είχα, μια καρδιά.
Φύγε Χάρε, φύγε μακριά,
δεν κατοικεί άλλος κανένας εδώ,
μου πήρες βίαια την λατρεμένη κόρη,
πάνω στης νιότης τον ανθό.
Της σφάλισα το στόμα κι ας
είναι κρύα και αμίλητη,
μα πως να σωπάσω,
την κραυγή της…
Ακόμη ηχούν οι ικεσίες του
φόβου και της αγωνίας…
θέλω να ζήσω κραύγαζε
από τα μύχια της ψυχής της.
Κι όμως εσύ μαύρε θρασύδειλε
της πήρες την αναπνοή της.
Σε ποια θάλασσα,
σε ποιο λιμάνι να τρέξω για να κλάψω,
ο θάνατος είναι βαρύς,
μα πρέπει εγώ να σκάψω,
τα νύχια μου πετάχτηκαν,
τα πάντα ξεκοιλιάζω, αχ…!!
Χάρε αν σε είχα δίπλα εδώ να…
μέσα σε λάκκο άχωμο θα σε θάψω.
Μην ξαναπάρεις νιότη στα χέρια σου,
μάνα μην θρηνήσει,
μαύρο πέπλο κι αν φόρεσα,
μες στην καρδιά η κόρη μου,
μοναχά για με, θα ζήσει.

Χρύσα Θυμιοπούλου

Επόμενο Άρθρο

Προηγούμενο Άρθρο

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος

© 2020 Λόγια…Άνεμοι της Ψυχής

Θέμα από Anders Norén

Αρέσει σε %d bloggers: