Λόγια...Άνεμοι της Ψυχής

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙΑ

Στην άκρη του ήλιου – Σοφία Κοντογεώργου


Στην άκρη του ήλιου


Καταδίκασα τα μάτια

στο σκοτάδι της θλίψης

Με μία ενσυνείδητη απόφαση

εξόρισα το φως

απ΄το οπτικό μου πεδίο

Αγάπησα την άναστρη νύχτα

Κρέμασα στο φουστάνι της

την ψυχή μου

Έσβησα τα όνειρα

στο τασάκι της προαναγγελθείσας απουσίας

Η ζωή, κατακάθι πικρού καφέ

τάιζε τις αναπόφευκτες μέρες

Τυλιγμένη το πανωφόρι

του ανείπωτου θρήνου

συναντούσα το χειμώνα

σε προκαθορισμένα ραντεβού

οπισθοπατώντας σε δρόμους

που έσβηναν τ΄ αχνάρια μου

Ποτέ δεν κατάλαβα

πώς έφτασα στην άκρη του ήλιου

Τα μάτια έσπασαν τα δεσμά τους

και το φως γύρισε απ΄την εξορία του

Είδα τη μαύρη φιγούρα μου

να αιωρείται στο κενό, να πέφτει

Ξαφνιασμένη

κοίταξα το λευκό μου φόρεμα.

29-7-2020

Σοφία Κοντογεώργου

 

Επόμενο Άρθρο

Προηγούμενο Άρθρο

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος

© 2020 Λόγια…Άνεμοι της Ψυχής

Θέμα από Anders Norén

Αρέσει σε %d bloggers: