Λόγια...Άνεμοι της Ψυχής

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙΑ

Στους αμάραντους μιλάω σιγά – Σταμάτης Μπουρίκος



Στους αμάραντους μιλάω σιγά”



Πότε θα αλλάξεις
Τόσα περιβολάκια ερωτεύτηκες
Πότε
Πέσαμε με τα μούτρα στις λακκούβες για λίγο νερό
Λίγο νερό εαυτέ μου
Γαζέλες κι αετοί στα παγκάκια της πασαρέλας
Μια τόση δα δυσφορία με θωρεί
Θωρεί και πέφτει
Από τις λύρες του εμποράκου
Σε λόγια του χαμού
Πότε θα αλλάξεις
Έπεσα και γέλασα
Γέλασα και σηκώθηκα
Με άλλα δόντια δαγκωμένο μήλο
Έλα να αλλάξεις
Να ντυθούμε μοναχοί
Άλλη υπογραφή δεν έχει
Κατά τα χέρια μας θα πέφτει ο κόσμος
Κατά τα μάτια ο καιρός
Πόνος σοφός τα δίδακτρα για την αγάπη
Φταίχτες του τίποτα απελεύθεροι
Κι αν τόση εξήγηση σου κούρασε το στέρνο
Κι αν τόση αφήγηση σου έφαγε τα αυτιά
Να πάψω τώρα
Μένω ξεκλείδωτος πια
Που τόση δα χούφτα χώρεσε τα πουλιά του δρόμου
Να πάψω πια
Για την δική μου απουσία να σκοτώνομαι


Σταμάτης Μπουρίκος


Επόμενο Άρθρο

Προηγούμενο Άρθρο

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος

© 2020 Λόγια…Άνεμοι της Ψυχής

Θέμα από Anders Norén

Αρέσει σε %d bloggers: