Λόγια...Άνεμοι της Ψυχής

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙΑ

Ψυχή να δίνεις – Αναστασία Πελεκάνος


ΨΥΧΉ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ

Στους παγωμένους
πόνους
και στους καυτούς
φόβους,
πασπάλισε ανάσα.
Δεν υπάρχει χρόνος.
Δεν υπάρχει ορισμός.
Υπάρχει κάτι.
Υπάρχει το κάτι.

Ο αέρας.
Ο ουρανός.
Η μεγαλύτερη θάλασσα
κι εσύ
υπάρχεις.

Ξεγύμνωσε εαυτό
στη μέση της πλατείας.
Βραχυκύκλωσε
την απάθεια
και πάτα πάνω
σε τρεις λέξεις.
Έρημη,
Άπορη,
Άβροχη.

Πάτα την αυθαιρεσία.
Την αποκτήνωση μας
πάτα.
Μας βλέπουμε
απ’ έξω.
Το γνωρίζεις.
Βλέπουμε
το διάφανο κέλυφος μας.

Η ρόδα,
κι αυτή
ασταμάτητη.
Μιά υποκρίτρια γκόμενα
με βραχνή φωνή.
Στα σκοτάδια
αμπαλάζ φωσφορούχα
σε πλησιάζουν.

Πάτα την.
Μη με κοιτάς.
Μη συμμερίζεσαι απόψεις.
Το μύθο αγάπα,
μια στάλα παραπάνω.

Χτίσε εαυτό.
Το βίο σου
ευρύχωρο στήσε τον.

Μπορείς γυμνή
στο ελάχιστο κάτι.
Με ένα βελόνι στο χέρι
να μαντάρεις ψυχή.

Και ψυχή να δίνεις,
σε ότι ακουμπάς.

Αναστασία Πελεκάνου

Επόμενο Άρθρο

Προηγούμενο Άρθρο

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος

© 2020 Λόγια…Άνεμοι της Ψυχής

Θέμα από Anders Norén

Αρέσει σε %d bloggers: