Λόγια...Άνεμοι της Ψυχής

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙΑ

Κόκκινη αυλαία – Σταμάτης Μπουρίκος

 

“Κόκκινη αυλαία”

 


Λέγαμε για το άπιαστο
Θυμάσαι;
Και είχε μια σπείρα ατέλειωτα σκαλιά μπροστά
Στο πρώτο σκαλοπάτι έπεσα
Θυμάσαι;
Κι όμως εσύ γελάς από τα ματωμένα χείλη μου
Ήταν παλιό το αίμα μου λες
Έπρεπε να βγει
Το μάζεψα και γέλασα κι εγώ
Θυμάσαι;
Ανέβαινε λες….ανέβαινε
Μη σε νοιάζει αν σου στάξει αίμα στις σκάλες
Να μη σου πέσει το χαμόγελο έχε το νου σου
Ανεβαίνω από τότε…Θυμάσαι;
Κι όλο γνωρίζω πιο πολύ το πρόσωπο που στέκεται στο πέρασμα της σκάλας
Άλλοτε φάρος
Άλλοτε σπείρα
Τώρα προκάλεσα όσο ποτέ μια άδικη μοίρα


Σταμάτης Μπουρίκος


Επόμενο Άρθρο

Προηγούμενο Άρθρο

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος

© 2020 Λόγια…Άνεμοι της Ψυχής

Θέμα από Anders Norén

Αρέσει σε %d bloggers: