Λόγια...Άνεμοι της Ψυχής

ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΔΙΣΑΚΙΑ

Μπαλόνι πορφυρό – Αναστασία Πελεκάνου

ΜΠΑΛΟΝΙ ΠΟΡΦΥΡΟ

 

Αν μου επιτρέπεις,
δεν είμαι ρομαντικό κορίτσι.
Μέσα στα σκοτάδια στροβιλίζομαι,
βρίσκω λουλούδια σπαρμένα,
σε σατέν μαύρα σεντόνια και
τα φυτεύω σε υγρά ρουθούνια.
Μη μου πεις αυτόν
τον αιώνα πως μ’αγαπάς
ούτε πως με θες.
Αυτός ο αιώνας με βρίσκει αδιάφορη.
Μια γαμημένη ευτυχία,
που και που μου χτυπά
τον ώμο και μέχρι να γυρίσω να δώ,
μπαλόνι πορφυρό φεύγει
ψηλά  στον ουρανό.
Κι αν μου μιλήσεις
για αγάπη νομίζω πως θα δεις
την ίδια εικόνα.
Ένα πορφυρό μπαλόνι
να απομακρύνεται.
Στον επόμενο αιώνα κάτι
με κάνει να σκέφτομαι πως όλα
θα είναι διαφορετικά.
Ένα κι ένα όλα.
Στα όλα μας διάφανοι προσιτοί
αμέριμνοι με καθαρά χέρια γυαλί.
Και μια διπλή βελόνα από
ανοξείδωτο ατσάλι,
να τρυπάμε τα μπαλόνια του τώρα.


Αναστασία Πελεκάνου

 

 

Επόμενο Άρθρο

Προηγούμενο Άρθρο

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος

© 2020 Λόγια…Άνεμοι της Ψυχής

Θέμα από Anders Norén

Αρέσει σε %d bloggers: